3 december, ik ben jarig geweest. Niet omdat ik ouder word, maar ik krijg steeds meer een hekel aan mijn verjaardag. Er lijken steeds meer mensen te zijn die niet komen. Ook dit jaar heb ik niets gehoord van de andere schoonfamilie van mijn man. Ik weet dat ze me niet uit kunnen staan, maar ik word wel op hun verjaardagen verwacht. Hoe mijn man er nu over denkt weet ik eigenlijk niet. Hij zei wel dat ze langzaam toch aan het uitelkaar groeien waren. Van mij mag het! Ik vind het vervelend voor mijn gezin, maar het kan wat mij betreft niet snel genoeg gaan. Geen schijnheiligheid meer. Geen verplichte belangstelling en geen verplichte verjaardagen meer!  

Mijn oudste zus was wel op mijn verjaardag. Zij en haar vriend waren naar haar dochter gereden, die halverwege brabant en friesland woont en zij is toen hierheen gereden. Het was heel emotioneel. Ik heb heel veel gehuild. Van blijdschap, toen Johanna samen met haar dochter een verjaardagslied voor mij zong. Wat was ze trots! En ik op haar! En van verdriet. Op zulke momenten voel ik me zo vreselijk eenzaam.  

Mick en Simone kwamen ook en na het eten is mijn man zijn oudste zus op gaan halen. Verder was er niemand. Het waren de mensen die het meest waardeer, waar ik het meest van hou. Dat zou genieg moeten zijn, maar toch...

 

2 november 2010. Ik durfde niet naar bed. Ik ben bang dat je dood gaat.

 

2 november 2011. Ik wil niet naar bed. Nu leefde mijn vader nog een jaar geleden en als ik ga slapen en wakker word, is ie een jaar dood.

Gisteravond heb ik iets gedaan, wat ik maar niet uit mijn hoofd kan krijgen. Mijn hart zegt dat ik me schuldig moet voelen, maar dat voel ik me niet. Moet ik me daar nu weer schuldig over voelen? Wat ik gedaan heb? Ik moet het echt van mijn hart, ik moet het echt aan iemand vertellen. In mijn omgeving durf ik het aan niemand te vertellen, zo fout was het eigenlijk.

Wat dan, zul je nu vragen. Oke, komt ie: Ik heb gecyberd met een vreemde man. Het ging helemaal vanzelf. Een gewoon gesprek liep uit de hand. Het begon met een gesprekje, liep uit op flirten (gewoon leuk, niks mis mee vind ik), maar uiteindelijk ging het veel en veel verder dan flirten alleen. Het enige dat ik van hem weet is dat ie aan de andere kant van de wereld woont.  

Dit kan ik mijn man echt nooit vertellen. Hij zou me dit nooit vergeven vrees ik.

GVD! Wat een ongelooflijke kutdag was het vandaag. Soms heb je van die dagen en dit was er eentje.

Katja moest gisteren naar het ziekenhuis voor een nierpunctie. Die heet ze al eerder gehad en toen konden ze niets vinden, en gisteren moest het dus nog een keer. Stepmom? Wil jij me brengen? NEE, maar dat kon ik niet over mijn hart verkrijgen. Ik zou haar om 9.15uur ophalen. Ik stond dan ook om 9.15uur voor de deur. Denk je dat ze naar buiten kwam? Tuurlijk niet! Om 10 voor half 10 heb ik een sms gestuurd. En om 5 voor half 10 heb ik haar gebeld. Ze nam heel zielig op: ze kwam er aan! Fucking hell! Wie moet er hier nou om 10 uur in het ziekenhuis zijn???

 

Maar goed. De dag begon gisteren al lekker. We gaan een tegelvloer leggen en daarvoor moest in de gang de radiator eraf. Dat had mijn man gedaan vorige week en gisteren stond de vloer ineens blank. De afsluitdop was gaan lekken. Mijn liep dus om 8 uur vloekend en tierend door het huis.

 

Het wegbrengen opzich ging beter dan de vorige keer. Toen moesten we ruim een uur wachten voor haar bed beschikbaar was. Dit keer kon ze gelijk opgenomen worden. Pas toen vroeg ze o ik haar ook weer op wilde halen morgen. Vandaag dus. Als dat niet kon zou ze misschien wel iets anders kunnen regelen. Ik ging er vanuit dat zij 's middags pas naar huis zou mogen dus ik heb ja gezegd. (zeg es nee?) Vanmorgen kwamen de tegels dus zou ik haar 's morgens niet kunnen halen.  

 

Vanmorgen werd ik op tijd wakker van de wekker en Bram bleef thuis vandaag. Mijn man had de middag vrij genomen om samen met Bram de tegels naar achteren te sjouwen. Maar Bram ging zelf al aan de slag. Ondertussen had Katja gebeld dat ik haar kon komen halen. Om half 11 ging ik hier weg om pas om hal 2 weer thuis te zijn. Ze mocht nog helemaal niet weg! Ze moest nog op allerlei uitslagen wachten! Mens, je wilt niet weten hoe ik heb lopen vloeken in mezelf. Mijn vader had het niet beter gekund!

 

En zo waren er vandaag nog meer dingen, ook wat mijn man betreft. Dat alles maakte van vandaag een kutdag!!!!!!!!!!!!

Leuk hoor, dat pa hier heeft gewoond en dat de band met hem zo sterk is geworden is die tijd. Nu mis ik hem nog veel meer! Het komt zo bij vlagen, dan moet ik zo sterk aan hem denken en herinnert alles me weer aan die tijd en aan hem. Dan mis ik hem, mis ik zijn knuffels en vooral mis ik de gesprekken die ik met hem had. Er zijn nou eenmaal dingen in mijn leven die ik met niemand anders kan en durf te bespreken. Er is niemand die een luisterend oor kan zijn zonder advies of goedbedoelde raad te geven. Dat heb ik allemaal niet nodig. Alleen iemand die me hoort en me serieus neemt en het ook nog eens allemaal begrijpt en niet afdoet als depressieve gedachtekronkels.  

Ik heb 1 hele lieve, dierbare vriendin die jaren naar mij geluisterd heeft, maar ik wil haar niet belasten. Ze heeft zelf genoeg aan haar hoofd en hoeft mijn gezeik er niet bij.

 

Pap! Ik mis je!

Ruim een maand niets geschreven. Niet dat er niets te schrijven was, maar de tijd "alleen" ontbrak. Katja heeft de hele zomer hier gelogeerd uiteindelijk. Deze week is haar school en stage weer begonnen en is ze weer naar huis. Het ging best goed tussen ons. Natuurlijk maakte ze een teringbende, maar ze hielp ook mee in het huishouden. Dat deed ze voorheen nooit of maar half zodat ik het alsnog zelf moest doen, maar nu ging het een stuk beter.  

 

Verder heb ik nog steeds dikke voeten. De plastabletten hielpen voor geen meter en nu moet ik ze inzwachtelen. Het werkt. Niet dat mijn voeten nu ineens weer prima in orde zijn, maar het is te doen. Volgens de huisarts is afvallen de oplossing. Komt dat even goed uit! Want ondertussen ben ik naar de screening geweest met als resultaat dat ik inderdaad een bypass ga krijgen! Op 17 november heb ik de eerste afspraak met de chirurg! Mens, wat ben ik blij!

 

Met Bram gaat het geweldig! Hij is aan zijn nieuwe opleiding begonnen, systeembeheerder en heeft het geweldig naar zijn zin. Dit weekend is hij naar Kings of Code geweest in Amsterdam, waar hem een stageplaats werd aangeboden bij True. Dat schijnt heel wat te zijn, want Bram zei dat het een livingdream was. Dat hij een half jaar in Amsterdam moet wonen ziet hij als extraatje. Ik niet. Hij zei: voorlopig een half jaar. Dus bestaat de kans dat ie helemaal niet meer terugkomt? Nou ja, hij kwam vanavond pas terug uit Amsterdam, helemaall vol van de wedstrijd en het aanbod, ik zal morgen wel meer horen.

Ondertussen is het 5 augustus en slaap ik nog steeds slecht. Het weer speelt ook mee natuurlijk, maar dat is niet de oorzaak. Toen het begon was het gewoon lekker weer.

Vanmorgen ben ik bij de dokter geweest. Leuke man. Voor mijn vader was ie zo lief en hij begreep de humor van pa. Ik kwam bij hem omdat ik al 2 weken dikke voeten heb. Vocht. Tja, zei hij, we kunnen 2 dingen doen. Of je krijgt van mij plastabletjes, of ik zwachter je benen in en krijg je steunkousen.

Hahaha, doe mij die tabletjes maar! Ja, zei hij, dat dacht ik al.  

 

Verder is Katja hier nu bijna dag en nacht. Vanmiddag liet ik grapsgewijs iets vallen over kostgeld. Maar daar werd niet op in gegaan. Hoeft ook niet, maar het telt wel aan. Een kostganger erbij die haar mond niet stil laat staan en een salaris dat wordt gekort door de langdurige ziekte van mijn man. Maar ja, vele varkens maken de spoeling gewoon een beetje dunner.  

 

Dankzij Katja en Heleen heb ik een nieuw spel ontdekt. Petville op facebook. Het leek me niks, maar ondertussen ben ik helemaal verslaafd! Ga maar eens kijken als je het niet kent. En als je tijd hebt of je jezelf kunt beheersen!

 

Slapen? Wat is dat? Zelfs met een slaappil ben ik nog klaarwakker om half 6 in de ochtend. Gisteravond had ik rond 12 uur een pil genomen en toen om 4 uur nog maar eens, maar nu heb ik er om 2 uur eentje gepakt, maar die helpt helemaal niet. Geen idee wat er aan de hand is. Ik sliep al weer maanden zonder slaaptablet, en zomaar ineens slaap ik niet.  

 

Ik denk dat ik zo naar bed ga en dan de wekker zet, want anders slaap ik heel de dag en kan ik het morgen wel helemaal vergeten.

Net is de vakantie hier begonnen en ik zit er nu al doorheen. Bram zit in het huis van Mick, die op vakantie is, Heleen dartelt door het huis en Katja is hier al sinds zaterdag.

Het is een klerebende en ik mis Mick verschrikkelijk. Als ik aan hem denk, staan de tranen al in mijn ogen. Mijn gedachtes kronkelen in wanhoop van beschaamd vertrouwen tot trots. Trots omdat ie zich prima alleen kan redden. Hij heeft me niet meer nodig. En beschaamd vertrouwen omdat ik het gevoel heb niet meer bij hem terecht te kunnen. Jaren was hij mijn rots in de branding, mijn vaste punt van zekerheid. Bram was er. Hij begreep mijn rare buien en gedachten. En hij kon ze vertalen naar de realiteit. Hij wil dat niet meer. Dat doet zo zeer. Ik voel me eenzaam, alleen op de wereld.  

 

Zal allemaal wel logisch zijn, maar het voelt nu ongelooflijk pijnlijk.  

Bram is alweer zijn ID kaart kwijt. De derde keer al! De eerste keer heb ik het betaald, de tweede keer ieder de helft en nu vind ik het genoeg. Hij betaalt het maar zelf.  

Vanmorgen dus op pad om een nieuwe te regelen. Het politiebureau is 12 km verderop, dus wij met de auto erheen. De agente die ons hielp was heel aardig. Bram moest zich identificeren en had dus eerst langs de gemeente moeten gaan om te melden dat hij ging melden dat zijn kaart kwijt was. De gemeente zit 10 kilometer terug. Dat hoefde niet van de agente. Eigenlijk mocht het niet, maar vooruit, ze maakte gewoon zo procesverbaal op.

Met dat procesverbaal teruggereden naar het gemeentehuis. Oeps, hij moest een pasfoto hebben. Gelukkig zit in het dorp een fotograaf, dus dat was zo geregeld. Opnieuw naar het gemeentehuis. Omdat het de derde keer is dat Bram zijn ID kwijt is, gaan ze een onderzoek instellen en duurt het twee weken langer. Ik was niet mee naar binnen gegaan en Bram vertelde me dat hij werd behandeld als een crimineel. Woest was ie. Ik ben hem alleen maar kwijt! Zo erg is dat toch niet? Dan ben ik toch geen crimineel!

Eenmaal thuis lag er post van DUO. Hij had een wijzigingsformulier aangevraagd. Die kreeg ik op mijn naam binnen. En toen ook nog eens bleek dat hij zijn ID kaart nummer moest invullen trok ie het niet meer. Met zijn autisme klopt het allemaal niet. De4 storm blaast weer door zijn hoofd en moet eerst uitgeraasd zijn voor hij weer rationeel kan denken. Ik laat hem dus maar even. Komt wel goed.

 

Vanmorgen heb ik ook nog wat anders gedaan. Mijn vader had een rabomobiel abonnement. Die wilde ik opzeggen. Ja, had ik veel eerder moeten doen, maar daar heb ik geen erg in gehad. Ik belde dus met de klantenservice met als resultaat dat er nu een klachtbrief klaarstaat om gepost te worden.  

Wat is het geval?

Als ik voor 2 december 2010 had opgezegd was er geen probleem geweest. Maar omdat ik het nu pas doe, moet ik de restkosten betalen. Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt? Wat ik ook zei en uitlegde over de omstandigheden, niets hielp. Dat was de procedure. In de brief heb ik de situatie uitgelegd en coulantie gevraagd. Niet alleen voor kwijtschelding van de restkosten, maar ook terugbetaling van het abonnementsgeld sinds 2 november. Tja, als je dan toch klaagt, kun je het maar beter goed doen ook!